Na de Tweede Wereldoorlog wilden veel Joden naar Israël. In dat gebied waren de Engelsen de baas. Zij wilden niet dat er meer Joden naar het land trokken. Daarom werden de grenzen streng bewaakt. De Joden probeerden in het geheim toch binnen te komen.

In 1947 vertrok vanuit Frankrijk de Exodus. Dat was een groot schip dat volgepropt zat met viereneenhalf duizend Joden die de Tweede Wereldoorlog hadden overleefd. Het doel was om naar Israël te gaan. Al vanaf het moment dat het schip vertrok, werd het in de gaten gehouden door Engelse kanonneerboten.

Vijftien kilometer voor de kust van Israël, kreeg de leiding van het schip van de Engelsen het bevel om terug te gaan. Ze weigeren en de leiding van het schip antwoordde dat de Engelse soldaten niet aan boord mochten komen. De soldaten probeerden toch op de boot te komen. De mensen op het schip hadden geen wapens en probeerden de soldaten tegen te houden.

Er kwam een gevecht dat uren duurde. De soldaten die aan boord probeerden te komen werden in de zee geduwd. Uiteindelijk slaagden de soldaten er toch in om op het schip te komen. Toen ze eenmaal aan boord waren begonnen ze te schieten. De bootsman en een jongen werden doodgeschoten. Daarna werd het schip naar de haven van Haïfa gesleept.

Er werd besloten om de mensen in drie schepen van de Engelse marine te stoppen en terug te brengen naar Frankrijk. Er was te weinig eten en er waren te weinig toiletten en wastafels. Toch wilden de mensen eenmaal in Frankrijk nog steeds niet van de schepen af. Daarom voeren de schepen door naar Duitsland. Daar werden de mensen met geweld door de Engelsen van de schepen gejaagd.

De missie van de Exodus was mislukt. De ruim 4500 mensen waren nog steeds niet in Israël. Toch was er één ding wel gelukt: in veel kranten had stond het verhaal van de Exodus. Daarom kwam iedereen te weten hoe ruw en hard de Engelse soldaten waren tegen de Joden. Daardoor kregen mensen meer begrip voor de moeilijke situatie waarin de Joden verkeerden.