arestatie tijdens kristallnacht

Dit gebeurde 70 jaar geleden in duizenden Joodse families. Door heel Duitsland werden vaders en moeders in elkaar geslagen. Tienduizenden werden gevangen gezet in kampen. Anderen overleden aan hun verwondingen. Duizenden winkels werden overhoop gehaald en bijna 200 synagogen werden in brand gestoken. De politie greep niet in en de brandweer mocht de branden niet blussen.

Deze gebeurtenis wordt meestal de Kristallnacht genoemd vanwege al het gebroken glas dat door de straten lag. De Kristallnacht was het begin van Hitlers plan om alle Joden in Duitsland te vermoorden. Na de Kristallnacht kwamen de belangrijkste mensen in Hitlers regering bij elkaar. Zij hadden ervoor gezorgd dat in heel Duitsland Joden werden aangevallen tijdens de Kristallnacht. Na de Kristallnacht kregen de Joden het steeds moeilijker. Er kwamen steeds meer regels die hen het leven zwaar maakte.

kritiek

Na de Kristallnacht was er maar weinig kritiek van mensen die niet Joods waren op wat er was gebeurd. Er werd bijna niet geklaagd dat de politie had moeten ingrijpen. Misschien waren de mensen wel te bang om te klagen. Daardoor wist Hitlers regering dat ze verder kon gaan met haar plannen.

Op de vlucht

Miriam Spielman was een Joods meisje die tijdens de Kristallnacht in Berlijn woonde. Ze had altijd al geweten dat ze op een dag naar Israël zou gaan. Maar toen ze meemaakte dat ze werden aangevallen, wist ze het zeker; ik moet naar Israël.

..de vreselijke aanvallen die op Joods eigendom werden gedaan en het breken van de winkelruiten... Ik heb Duitsland niet lang daarna verlaten met een kindertransport. In die tijd mochten alleen kinderen Duitsland verlaten. Mijn grootvader haalde gelijk een paspoort voor me toen hij merkte dat het mis zou gaan in Berlijn. Dat was maar een paar weken voordat het tot een uitbarsting kwam in de Kristallnacht.

Ik had een oudere zus die al veel eerder naar Israël was vertrokken. Ik was toen nog te jong om met haar mee te gaan.

Toen het tijd was om te vertrekken, ging alles heel snel. Ik kon niet eens afscheid nemen van mijn ouders. We werden op de trein gezet naar Nederland en toen op de boot naar Engeland. Daar kwamen we in een opvanghuis terecht.

Op een dag werd er een schrijfwedstrijd gehouden. De beste 30 mochten een reis naar Israël maken. Ik schreef een opstel met de titel 'Waarom ik naar een kibboets wil'. Ik won, maar toen ik eenmaal in Israël was ben ik nooit meer terug gegaan.